Ta wersja generuje kod asemblerowy dla 64-bitowych PC-tow
(architektura x86_64).  Polecenie 'make' buduje kompilator.
Potem np.

./komp < ttt1.pl0 > ttt1.s

daje plik asemblerowy.  Następnie:

gcc -g -o ttt1 ttt1.s

uruchamia asembler i łączy z bibliotekami.  Na razie nie
na żadnej możliwiści wyświetlania wyników.  Ale

gdb ttt1
break main
run

pozdala uruchomic program pod kontrola debugera (tzn. gdb)
i śledzić jego prace.  Np. polecemie 'disassemble' pokazuje
aktualnie wykonywana funkcję.  Polecenie 'stepi' wykonuje
jedną instrukcję maszynową.  Polecenie 'nexti' wykonuje
instukcje aż do dojścia do następnej.  'nexti' używamy
gdy chemy np. by debuger wykonał cała wołaną proceduę
i zatrzymał się dopiero po jej zakończeniu.

W przykładzie 'ttt1' kilkakroten wykonanie 'nexti' doprowadzi
do wykonania procedury 'multiplay'.  Ta procedura mnoży
wartość zmiennych 'x' i 'y' i zostawia wynik w 'z'.  Polcenie

print z

pozwala wypisac wartość zmiennej i w ten sposób sprawdzić czy
wynik jest poprawny.

--------------------------------------------------------------

W porównaniu z wersją 4 są dwa dodatkowe pliki .c, tzn.
'pl0_gen.c' i 'symtab.c'.  'symtab.c' zawiera bardzo
naiwną implementację tabeli symboli używającą wyszukiwanie
liniowe w tablicy o ustalonym rozmiarze.  'pl0_gen.c'
zawiera procedure generujące kod.  Generacja kodu jest
rozbita na trzy warstwy.  Najwyższa warstwa przechodzi
po drzewie rozbiory i dla każdej procedury generuje jej
reprezentację jako listy insturukcji abstrakcyjnych.
Najwyższa warstwa jest odpowiedzialna za komunikację
z tablicą symboli.  W szczególności umieszcza deklaracje
w tablici symboli a przy użyciu sprawdza czy symbol
był odpowienio zadeklarowany.  W szczególności zadeklarowane
stałe są zastępowane przez ich wartości i niższe warstwy
pracują tylko ze stałymi w postaci liczb.  Tu też
obsługujemy zagnieżdżanie leksykalne: po przetworzeniu
procedury odtwarzamy stan tabeli symboli z momentu
po napotkaniu nagłówka procedury.  Tzn.  po przetworzeniu
procedury w tabeli symboli zostaje deklaracja procedury
zaś zapomina się o obiektach (stałych. zmiennych i
procedurach definiowanych wewnątrz niej).  Do odtwarzania
poprzedniego stanu używamy listę odtwarzania zawierającą
poprzednie deklaracje.  Ponieważ potencjalnie procedury
mogą się wielokrotnie zagnieżdżać to w trakcie przetwarzania
procedury musimy zapamiętać listę odtwarzania procedury
zewnętrznej.  Do tego celu używamy stosu przechowywanego
w tablicy 'stara_lista_odtwarzania'.  Za obsługę
odtwarzania są odpowiedzialne procedury 'popdecls'
(odtwarzająca), 'pushdecls' i 'get_new_declaration'
(ta ostatnia umieszcza deklaracje na liście odtwarzania).


  Aby łatwo umieszczać deklaracje
na liście struktura 

  Pośrednia
warstwa zawiera procedury gromadzące instrukcje w listę.
Przy okazji wykonuja ona parę prostych przekształceń by
ograniczyć liczbę potrzebnych instrukcji.

Trzecia warstwa jest odpowiedzialna za generację kodu.
Stosujemy tu bardzo naiwną metodę: wszystkie operacje
produkują wynik w pamięci.  Dla każdego podwyrażenia
wprowadzamy zmienną tymczasową.  Ponieważ instukcje
procesora mogą mieć tylko jeden argument w pamięci
i dodatkowo dla instukcji obliczeniowych jeden z
argumentów musi być wynikim przyjeliśmy zasadę że
jeden z argumentów jest ładownay do rejestru rax,
również w rax pojawia się wynik instrujcji obliczeniowych
a dopiero na koniec przepisujemy wynik z rejestru rax
do pamięci.  Zaletą jest prostota generatora.  Wadą
słaba wydajność generowanego kodu.

Aby ułatwić operacje listowe na instrukcjach i deklaracjach
odpowiednie struktury zawierają pole 'nastepny' pozwalające
na tworzenie z nich list.  Dla zmiennych i etykiet używamy
tą samą strukturę co dla instrucji co ogranicza nieco
rozmiar kodu kompilatora.